|
Podstawowe informacje
Obficie owłosiony pekińczyk jest psem o lwiej postawie i czujnym, inteligentnym
wyrazie.
- Bardzo odporny
- Korpulentny, o ciele skrytym we włosie
- Elegancki
- Szeroka, krótka pomarszczona kufa
- Wspaniały, bardzo bujny włos
- Wysokość w kłębie: 15 d0 25 cm
- Waga: u suk nie powinna przekraczać 5 kg, u psów - 5,5 kg.
- Przeciętna długość życia: 12 do 14 lat
Istnieje wiele tajemniczych legend mówiących o pochodzeniu pekińczyka. W Chinach
uchodził za strażnika Buddy, a świat Zachodu z kolei ubóstwiał wspaniałą
sylwetkę i arystokratyczne zachowanie niewielkiego psa, emanującego niezwykłym
urokiem.
Piesek pałacowy
Pekińczyk, zwany także pekińskim psem pałacowym, był najwyżej ceniony w
XIX-wiecznych Chinach. W czasach panowania cesarza Tao Kunga liczni eunuchowie
musieli nie tylko dbać o potrzeby cesarskich konkubin, ale także zajmować się
pielęgnacją piesków cesarskich, za których śmierć lub kradzież odpowiadali
życiem!
Pół lew, pół małpa------------------------------
Stara legenda chińska opowiada, skąd wziął się na świecie pekińczyk: któregoś
dnia wspaniały lew zakochał się w małej małpce. Jego uczucie było odwzajemnione
i tak wielkie, że zakochani błagali samego boga Hai Ho, by ten dał mu zgodę na
ślub młodej parze. Hai Ho po długim zastanawianiu się wyraził zgodę, stawiając
wszakże jeden warunek: lew musi pożegnać się ze swą siła i wielkością. Zakochany
lew nie wahał się ani chwili i wkrótce młoda para dochowała się potomstwa. Syn
nie był wprawdzie tak piękny jak ojciec, ale połączył w sobie najlepsze cechy
obojga rodziców; po ojcu dziedzicząc odwagę i dumę, a po matce biorąc
inteligencję i łagodność usposobienia. Psy te przedstawiano w niezliczonych
figurkach z porcelany, jadeitu i brązu, wiele z nich portretowano na płótnach
cesarskich malarzy. Dumna postawa, żywy charakter i niewiarygodna w tak małym
ciele siła pekińczyka fascynowała Chińczyków na tyle, że w astrologii chińskiej
pekińczyk stał się symbolem wszechmocnego i opiekuńczego smoka! Gdy w drugim
wieku naszej ery do Chin trafił buddyzm, pies natychmiast znalazł swe miejsce
jako zwierzę oddane Buddzie i zasłynął jako czujny stróż klasztorów. Wkrótce
potem został zastrzeżony jako zwierzę cesarskie i przez kolejne szesnaście
wieków był hodowany jedynie w Zakazanym Mieście, na dworze kolejnych cesarzy.
Kosztowny drobiazg
Dopiero w drugiej połowie XIX wieku podróżnicy i oficerowie marynarki,
trafiający do Chin, poznali pekińczyki i przywieźli pierwsze - wykradzione z
pałacu! - psy do Europy. Oczywiście 'białe diabły', jak nazywano wówczas
Europejczyków w Państwie Środka nie mogli liczyć na najpiękniejsze egzemplarze,
a ich pochodzenie bywało wątpliwe. Słynna ówczesna brytyjska kynolożka, Mrs
Lytton, określała pekińczyki trafiające do Wielkiej Brytanii jako 'odrzuty' albo
'towar wybrakowany' i być może miała nieco racji, porównując zwierzęta cesarza z
psami przeszmuglowanymi do Europy. Tak surowa ocena nie zmieniła jednak faktu,
ze Brytyjczycy - podobnie jak wcześniej Chińczycy - oszaleli na punkcie
pekińczyków i oferowali cesarskim eunuchom za wyniesienie psa z pałacu sumy
sięgające rocznemu żołdowi kapitana marynarki wojennej!
Na podbój Europy
W 1860 roku Pekin został zdobyty przez Brytyjczyków. Podczas plądrowania
cesarskiego Pałacu Letniego znaleziono pięć cenionych piesków, które wcześniej
należały do następczyni tronu. Pekińczyki zamieniły pałac na... pałac, trafiając
wprost w ręce królowej Wiktorii, która dwa z nich ofiarowała księżnej Richmond.
Od tych 'oryginalnych pekińskich psów pałacowych' rozpoczęła się hodowla
pekińczyków w Europie, zapoczątkowana przez słynną hodowlę 'Goodwood'. To
stamtąd wywodził się pierwszy pekińczyk pokazany oficjalnie na wystawie psów ( w
1894 roku w Chester). W 1900 roku rasa ta została uznana przez brytyjski Kennel
Club, a w cztery lata później powstał pierwszy klub miłośników rasy. Od tej pory
pekińczyk - mniej lub bardziej popularny - zasłynął na całym świecie!
Należy:
# Poświęcać mu wiele czasu
# Troskliwie pielęgnować jego zaufanie
# Zajmować się nim, pielęgnować jego szatę, bawić się z nim - ale nie traktować
go jak małe dziecko czy lalkę.
# Cieszyć się z jego obecności.
Nie wolno:
# Próbować narzucić mu sztywne reguły życia.
# Krzyczeć na niego lub, co gorsza, używać przymusu.
# Zmuszać go do towarzystwa psów innych ras lub kotów.
Koszyk czy może rękaw?
Pekińskim damom dworu w dawnych wiekach pekińczyki na tyle przypadły do serca,
że nie chciały się rozstawać z psami ani na chwilę i... nosiły je stale w
szerokich jedwabnych rękawach swych kimon. W Europie w latach międzywojennych
pekińczyk był na tyle popularny, że nazywano go nawet 'psem z mufki', bo noszony
był przez swe właścicielki dosłownie na rękach. A dziś? Zamiast szyć sobie
specjalne stroje z szerokimi rękawami znacznie lepiej będzie postawić dla psa
ciepłe legowisko lub wyłożony miękkim materiałem koszyk...
Czy to prawda, że...
...pekińczyk potrafi rzucić się na dużego psa?
Prawda. Pekińczyk nie zna uczucia strachu i bez wahania rzuci się na psa i
dziesięć razy większego od siebie, jeśli uzna, że ten mu ubliżył.
...ideałem pekińczyka jest szczupła, wysmukła sylwetka?
Nieprawda. Wedle komentarza do wzorca pekińczyk powinien z sylwetki nieco
przypominać gruszkę: ciężką, nieruchliwą i z przodu wyraźnie szerszą niż z tyłu.
... najlepsze linie pekińczyków pochodzą wprost z Chin?
Prawda. Dzisiejsi hodowcy nadal bazują na psach, których przodkowie przybyli
wprost z Pekinu. W II połowie XX wieku w Europie nie było w zasadzie ani jednego
pekińczyka, który nie pochodziłby w prostej linii od owych pięciu psów
wyratowanych z pałacu cesarza.
... nadal jest psem bardzo popularnym i dość modnym?
Prawda. Zarówno w całej Europie jak i w Stanach Zjednoczonych pekińczyki są
bardzo popularne (choć nie tak, jak jeszcze ćwierć wieku temu). W USA pekińczyk
znajduje się na miejscu 28 w rankingu ulubionych ras.
|
|
